ترسانده نمىشود ونمىهراسد وبه خود نمىلرزد » . به طور كلى آيات قرآني بر اين نكته تصريح دارند كه پيامبران الهى از آغاز وحى ، پيام‌ها را به روشنى دريافت نموده ودچار شك وترديد نمىشوند . مقام حضور در پيشگاه حق جايگاهى است كه در آن وهم وشك وترس راه ندارد . موسى عليه السّلام در آغاز بعثت مورد عنايت خاصّ پروردگار قرار گرفته ، به أو خطاب مىشود : « يا مُوسى إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً ، وَأَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِما يُوحى ، إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي « 1 » ؛ اى موسى ! اين منم پروردگار تو ، پاىپوش خويش بيرون آور كه در وادى مقدس طوى هستى . ومن تو را برگزيده‌ام ، پس به آنچه وحى مىشود گوش فرا ده . منم ، من ، خدايى كه جز من خدايى نيست . پس مرا پرستش كن وبه ياد من نماز برپادار » . سپس به أو دستور داده مىشود : « وَأَلْقِ عَصاكَ ، فَلَمَّا رَآها تَهْتَزُّ كَأَنَّها جَانٌّ وَلَّى مُدْبِراً وَلَمْ يُعَقِّبْ . . . ؛ وعصايت را بيفكن ، پس چون آن را همچون ماري ديد كه مىجنبد [ ترسيد و ] به عقب برگشت و [ حتى ] پشت سر خود را ننگريست » . از اين جهت مورد عتاب قرار گرفت : « يا مُوسى لا تَخَفْ إِنِّي لا يَخافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَ « 2 » ؛ اى موسى نترس كه رسولان در نزد من نمىترسند » . بدين ترتيب به محض ايجاد ترس ، عنايت الهى شامل حال پيامبر الهى گشته أو را از هرگونه هراس رها كرده است . اين يك قانون كلى است . هر كه در آن جايگاه شرف حضور يافت ، از چيزى خوف ندارد ؛ زيرا در سايهء عنايت الهى قرار گرفته ودر فضايى امن وآرامش‌بخش استقرار يافته است . براي آنكه إبراهيم خليل الرحمن عليه السّلام آرامش وعين اليقين پيدا كند ، پرده از پيش روى أو بر كنار شد تا حقايق عالم ملكوت بر أو مكشوف گردد : « وَكَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ « 3 » ؛ واين‌گونه ملكوت آسمان‌ها وزمين را به إبراهيم نمايانديم تا از جملهء يقين‌كنندگان باشد » . آيات فوق نشان مىدهند كه پيامبران در محضر الهى داراى بينشى روشن وعارى از هرگونه شك وريب هستند . هم چنين ملكوت آسمان‌ها وزمين بر آنان

--> ( 1 ) طه 20 : 14 - 11 . ( 2 ) نمل 27 : 10 . ( 3 ) انعام 6 : 75 .